السبت، 3 أكتوبر، 2009

الفراشه العناديه


الفراشه العناديه

فراشه صغيره بس رقيقه...تايه وحيره لكن فيها الطيبه

فيها طفوله جميله جريئه..بس عنادها مضيع احلي ما فيها

عايشه فدنيا غير الدنيا..دنيا بسيطه محدش عايش غيرها فيها

بس زمنا مش زمن الفراشات.. زمنا زمن تاني اشبه بزمن الديناصورات

وفيوم كانت رايحه وجايه بين الورود ...بدور علي زهره تاخد منها العهود

شافت ورده رقيقه جميله .....بس الورده شقيه شويه

كل ما تقرب منها .....تبعد هي منها شويه

ولان عنادها زياده شويه ...وقفت علي زهره تانيه مستخبيه جانب الزهره الشقيه

واول ما فتحت ورقها شويه ....نطت جواها نطه قويه

قفلت الورده ورقها شويه...كانت حتخنــؤق الفراشه العناديه

حولت تخرج من بين الورده....بس الوردها كانت ماسكه شويه

ومن يومها صاحبت الفراشه العناديه الورده الشقيه

وده كان درس للفراشه العناديه... واتعلمت متنشـــفـــش دمغها العناديه
الفراشه العناديه